(nie)odpowiedzialność.

To smutne, że często nie bierzemy odpowiedzialności za to co mówimy. A przecież my również jesteśmy odpowiedzialni za to jakie uczucia budzimy w innych. Przykład? Samotna dziewczyna, potrzebująca ciepła, bliskości, odrobiny czułości zostaje zaczepiona przez chłopaka, który bardzo  ją denerwuje przez zaczepne docinki, dziwne komentarze. Olewa chłopaka. Pewnego dnia schodzi po schodach i mija go obojętnie, a on ją woła: "- zgubiłaś coś!", odwraca się, rozgląda i mówi: "- co takiego?", a on na to: "- uśmiech!". Tandetny podryw, ale momentalnie wywołuje uśmiech na twarzy. Niepoważne! Zaczyna o nim myśleć, w końcu po coś zwrócił jej uwagę. W sumie nie jest wcale taki zły. A jakie ma oczy! Można w nich utonąć. Wychodzą wieczorem na spacer i chłopak zaczyna nawet poważnie rozmawiać. Pokazuje się z drugiej strony. Już nie dusza towarzystwa, najgłośniejszy i najbardziej intrygujący, ale spokojny, owszem zabawny, ale rzeczowy. Co z tego, że opowiada jej o swoim życiu, wymieniają się doświadczeniami i poglądami na różne tematy. I co z tego, skoro się rozjeżdżają i ledwo istnieje jakieś prawdopodobieństwo, że się kiedyś spotkają. Z jednej strony ok, fajne doświadczenie, kolejna ciekawa osoba spotkana w życiu, ale ta nadzieja, która zaczęła wzrastać w sercu tej dziewczyny, zwiędnie i doprowadzi do jeszcze większej nieufności. 

Następnie rozmawia z grupą nowych znajomych. Kolega obok przynosi pierniczki. Dla siebie i dla niej. Podaje jej serce. Po co serce? Nie było innych kształtów? Po co serce, skoro ledwo się znają. Może nie przywiązał uwagi do kształtu. Po co...

Inny przykład. "- W czwartek jest kurs tańca, przyjdziesz?",  "- Nie wiem, a dlaczego pytasz?",  "- A tak pytam, bo ja się wybieram..." W sumie chętnie by poszła, gdyby naprawdę chciał, żeby poszła i naprawdę by ją zaprosił.

Kolejny. "- Wybierasz się z NAMI na imprezę andrzejkową o tej i o tej?" Chętnie by się z NIM wybrała, gdyby był bardziej odważny i nie udawał, że się nią nie interesuje. 

Oczywiście skąd chłopak może wiedzieć, że ma do czynienia z tak złamanym sercem, które potrzebuje mocnego balsamu łączącego wszystkie jego kawałki. Idąc za pewnym sloganem mającym na celu wyprowadzić panów z niewiedzy: "Tak, lubię komplementy, lubię dostawać kwiaty i chcę żebyś się domyślał", chodzi o większą pewność siebie, większe zdecydowanie lub odpuszczenie. Wiadomo nie każda znajomość powinna się skończyć przed ołtarzem, ale warto uwzględnić to, że w tym wieku niektóre dziewczyny o tym myślą. Kolejna rzecz. Czasami może nas trafić piorun. Spotkamy w tramwaju dawnego znajomego. O, wyprzystojniał i w sumie nieźle się z nim rozmawia. Później jeszcze raz i jeszcze. Wszystko przez przypadek. A ten przypadek dla dziewczyny jest jak przeznaczenie. Tylko czeka na: "- A może umówimy się w innym miejscu?". I po tej myśli już się nie spotykają przypadkowo w tramwaju.
Ta nadzieja zabija. Wznosi na chwilę serce ku górze, a później z jeszcze większym hukiem je wypuszcza. Spada i znów kruszy się na kawałki. Jest zbyt naiwna. Może głupia. Ale cholernie samotna. Może tak ma być. Ale jedno jest pewne. Nie można być tak nieodpowiedzialnym.