gorączka ironii.

37,1 i wciąż rośnie.

Wciąż mi doskwierają skutki wyjazdu sylwestrowego. 

Fakt miło, ale nie mam ochoty kaszleć przez następne dwa tygodnie.

Niestety nie widać poprawy. Może jakiś antybiotyk?

Jutrzejsza wizja 4-godzinnego angielskiego mnie miażdży.

Pocieszam się, że moje kartki już dotarły do USA, Finlandii, Niemiec i Białorusi. 

Wysyłam kolejne. Do Turcji i Finlandii (znowu).

Pani na poczcie w okienku speszonym głosem wyznała, że nie zna się na geografii, chociaż prosiłam o znaczek do Azji (w końcu Turcja jest w Azji Mniejszej). Dała do Europy. Może dojdzie.

Oczekuję, aż zastanę moją skrzynkę pełną kartek z całego świata.

Poprosiłam pana w foto-naprawie o usprawnienie mojego Zenita. Odliczył sobie symboliczną piątkę i mogę łapać chwile na czystą kliszę.

Jedni panowie dorastają, inny zostają tacy sami niedojrzali i zdziecinniali. Dlatego cieszę się, że tego drugiego ominęłam, a ten pierwszy wciąż gdzieś jest na horyzoncie. 

Ostatnio siedziałam z Kawą we francuskiej naleśnikarni i obmyślałyśmy wakacyjny plan. Poradnik globtrotera na tapecie. Wiemy jak się uzdatnia wodę, a także jakie tropikalne choroby mogą nam grozić tam gdzie pojedziemy. Nawet gdyby to miała być "tylko" Europa. 

Pani od kultury języka uznała moją pracę z kolokwium za mniej "kulturalną", aby dostać piątkę, ale też nie tak złą, żeby dać czwórę. Zresztą jak zobaczyła jak bardzo jestem aktywna, to dała mi mniej. W końcu "nie ma dla mnie różnicy". Nie ma dla mnie różnicy? A moja satysfakcja? A moje ambicje?

Spotkanie na rynku wuja-matematyka (znienawidzonego przez znajomych studentów, których jest wykładowcą) nie należy do najprzyjemniejszych. Jak tu szybko skończyć rozmowę, żeby a) nie zapytał o moje studia (które są dla niego czystą beznadzieją, przecież mogłam iść na ASP, albo na polonistykę, a już najlepiej na mateMAtykę), b) nikt znajomy nie zobaczył mnie z nim (miał kolorową czapkę z pomponem. to nie wymaga komentarza prawda?), c) nie zapytał dlaczego włóczę się po rynku, zamiast uczyć się do sesji (tu zaciera ręce: ha! porozmawiamy o twoich studiach po egzaminach- myśli, że mnie wywalą). Na szczęście zaraz przyszła Kawa. Ale cóż. Rodziny się nie wybiera.